Autor: Oliver Burkeman

Wydawnictwo: INSIGNIS

Data premiery: 13. 11. 2024

Autor recenzji: Magdalena Kwapich

Liczba stron: 262

W moim odczuciu: 7/10

"Cztery tygodnie dla ciebie" Olivera Burkemana to niezwykle praktyczny przewodnik po świadomym życiu. Autor, znany z bestsellerowej "Cztery tysiące tygodni", tym razem zaprasza nas w podróż ku głębszemu zrozumieniu siebie i swojego miejsca w świecie. Książka to nie tylko zbiór refleksji, ale także konkretnych narzędzi, które pomogą nam uporać się z pośpiechem codzienności i odnaleźć wewnętrzny spokój, a także odmienić sposób, w jaki patrzymy na swoje życie. Jeśli czujesz, że jesteś zapracowany pozbawiony energii i masz wrażenie, że dni uciekają ci przez palce – ta pozycja jest dla ciebie. To także doskonały prezent dla kogoś, kto wiecznie narzeka na brak czasu i zapomina, jak ważne jest dbanie o siebie.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że poradnik dla zapracowanych paradoksalnie wymaga czasu, którego przecież brakuje. Jednak Burkeman przygotował tę książkę z myślą o osobach, które mają napięte grafiki. Podzielił ją na 28 krótkich rozdziałów, które można czytać codziennie przez cztery tygodnie lub w dowolnym tempie. Każdy z nich to osobna refleksja nad codziennością – inspiracja, która pozwala odpuścić, nabrać dystansu i skupić się na tym, co naprawdę ważne, w dodatku opatrzona trafnym, adekwatnym do treści tytułem.

Tak więc autor zachęca nas do praktykowania uważności, czyli pełnego skupienia na chwili obecnej. Sugeruje, abyśmy wygospodarowali kilka minut dziennie na świadome oddychanie i obserwację własnych myśli bez oceniania. Ta prosta praktyka może znacząco zmniejszyć poziom stresu i poprawić naszą koncentrację.

Autor podkreśla również znaczenie priorytetyzacji zadań. Zamiast próbować zrobić wszystko, powinniśmy skupić się na tym, co jest dla nas naprawdę ważne. Burkeman proponuje różne techniki, które pomagają efektywnie zarządzać czasem i uniknąć poczucia przytłoczenia.

Książka "Cztery tygodnie dla ciebie" to również głos na rzecz minimalizmu. Autor zachęca nas do pozbywania się zbędnych rzeczy, które obciążają naszą przestrzeń życiową i umysł. Minimalizm pozwala nam skupić się na tym, co naprawdę ważne, i cieszyć się prostotą życia. Burkeman podkreśla, że warto ograniczyć czas spędzany przed ekranami i poświęcić więcej uwagi relacjom z bliskimi.

Jednym z najważniejszych przesłań książki jest to, że nie musimy być perfekcyjni, aby być szczęśliwi. Burkeman przekonuje, że imperfekcjonizm – odpuszczenie rzeczy zbędnych i zaakceptowanie swoich ograniczeń – to klucz do lepszego, bardziej świadomego życia. Dodatkowo zachęca nas do akceptowania swoich ograniczeń i popełniania błędów. To właśnie dzięki naszym niedoskonałościom jesteśmy wyjątkowi.

Już w trakcie lektury zaczynamy dostrzegać, jak wiele energii tracimy na mało istotne sprawy, zamiast cieszyć się chwilą. To nie jest tylko książka, to ćwiczenie z życia – codzienna lekcja medytacji i zdroworozsądkowego podejścia do świata.

Burkeman przypomina, że przeciętne ludzkie życie to około czterech tysięcy tygodni – z jednej strony ogrom, z drugiej ulotny moment w czasie. „Cztery tygodnie dla ciebie” to doskonała okazja, by zadać sobie pytanie: jak chcemy ten czas wykorzystać? Zmiana perspektywy, jaką oferuje ta książka, to cenna lekcja, która zostaje z czytelnikiem na długo.

Polecam ją wszystkim, którzy czują, że w codziennym pośpiechu zgubili radość życia. To nie tylko poradnik, ale również inspirująca podróż w głąb własnych priorytetów i wartości. Przeczytaj, przemyśl i zacznij żyć – nie tylko przeżywać. Zwróć też uwagę na piękne myśli, sentencje, “skrzydlate słowo”, których nie brak w tej pozycji. Warto chwilę nad nimi podumać… Mnie skłoniły do refleksji słowa Horacego z Pieśni I,11: 

“Mknie rok za rokiem jak jedna godzina;
Więc łap dzień każdy, a nie wierz ni trochę
W złudnej przyszłości obietnice płoche”.

które Burkeman przytoczył jako motto do rozdziału “Pozwól przyszłości zostać przyszłością”.

To my decydujemy, czy chcemy znaleźć się w piekle, czy nie. Decydujemy o tym swoimi wyborami. Tylko od nas zależy, jak to wszystko potoczy się dalej. Gdzie będziemy, czego dokonamy. Z czego będziemy mogli być dumni, a co będziemy chcieli wymazać z pamięci.

Czułam, że przy nim nikt mnie nie skrzywdzi. Trochę szkoda, że znów zapomniałam o tym, że osobą, która krzywdziła mnie najbardziej, był właśnie on. Ale chwilowe poczucie szczęścia rekompensowało nawet największe krzywdy.

Tytuł: Burn the Hell. Runda trzecia

Autor: P.S. Herytiera ‘pizgacz’

Data wydania: 28.09.2022

Wydawnictwo: beYA

Liczba stron: 600

Moja ocena: 8/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Niech świat płonie w ogniu, który rozpaliliśmy.

Victoria Joseline Clark próbuje żyć nowym życiem. Życiem, w którym nie ma miejsca na chaos i mrok. Na problemy, krzyki, niepewność i strach. Na ból duszy i ciała. Na to wszystko, co wniósł w nie Nathaniel Shey. Tyle że nie jest łatwo uwolnić się od magii spojrzenia czarnych oczu tego toksycznego chłopaka, nawet jeżeli osiemnastolatka już wie, że ich głębia może mieć zabójczą moc. Nie ma cudownego klawisza, po którego naciśnięciu można wykasować wspomnienia. Te złe, ale też te dobre. Victoria odcina przeszłość i usuwa jej ślady ― choćby za cenę zerwania znajomości, zbyt mocno przywołujących pamięć minionych miesięcy… Niestety, to nie działa. Nathaniel Shey nie chce odejść, mimo że właściwie odszedł już dawno. Przeszłość jest jak kotwica, trzymająca życie Victorii na uwięzi i niepozwalająca jej ruszyć ku przyszłości. A kiedy Nate nagle, po pięciu miesiącach rozłąki, staje na drodze dziewczyny, płomień, który cały czas się tlił, rozpala się na nowo. Piękny i niszczycielski. Możesz zamknąć oczy, ale to nie sprawi, że świat zniknie

Wiem, że mnie nie kochał. Że byłam tylko narzędziem w jego rękach. Ale gdyby stanął teraz obok mnie i powiedział, że mam spalić to miejsce razem z wami wszystkimi, bez zastanowienia wyciągnęłabym zapalniczkę.

Końcówka roku to czas kiedy, chęć skończenia zaczętych spraw staje się silniejsza niż wcześniej, a zbliżający się nowy rok motywuje nas tym jeszcze bardziej. Dlatego mając też na uwadzę dość pracowitą pierwszą połowę nowego roku, za cel na jego koniec wzięłam sobie przeczytanie całej trylogii Hell, dając sobie tym samym możliwość na zanurzenie się w literackim świecie bezopamiętania.

Pierwsze dwie rundy mimo tego, że wzbudziły we mnie pozytywne odczucia, nie zostały przeze mnie uplasowane zarówno jako dobre jak i średnie, określenie, że po prostu były w moim odczuciu jest jak najbardziej trafne, tym bardziej nie spodziewałam się, że kolejna część zmusi mnie do pewnego rodzaju wewnętrznej walki ze sobą, by otwarcie przyznać, że coraz bardziej przepadam w historii.

Pierwszym co rzuca się w oczy już po paru stronach, jest dużo większa dynamika wydarzeń w porównaniu do wcześniejszych tomów, gdy to akcja zarówno była powolniejsza jak i nie działo się aż tak dużo. W tym przypadku jesteśmy zasypywani z każdej strony czymś nowym. I o ile na początku wywołało tu we mnie wiele obaw, gdyż jestem typ typem dziwnego czytelnika, który nie lubi gdy jest za nudno, ale nie przepada, gdy dzieje się też za dużo i ciężko nadążyć nad fabułą, tak tutaj nie stanowiło to dla mnie czegoś negatywnego, a wręcz stało się pozytywnym aspektem książki.

Jeśli chodzi o bohaterów, coraz bardziej pod tym względem podziwiam autorkę, gdyż wykreowanie  postaci zarówno pierwszoplanowych jak i drugoplanowych na tak dobrym poziomie to niełatwe zadanie, tym bardziej przy tak licznym gronie, które co rusz powiększa się o nowe postacie zarówno te bardziej zamieszane w historię, jak i te typowo epizodyczne. Tym razem ważną rolę odgrywają Mia i Chris, którzy po burzliwym zakończeniu pewnego etapu w życiu Victorii, muszą wykazać się jeszcze większą cierpliwością względem niej niż wcześniej. Empatyczna, lojalna i z dużą potrzebą bycia odpowiedzialną za innych to słowa, które perfekcyjnie opisują Mię Roberts. Starającą się być postacią, która zawsze stara się być oparciem dla tych, którzy tego potrzebują, nawet kosztem własnych emocji i potrzeb. Sama jej postać jest bardzo ciekawa i budzi też raczej pozytywne odczucia, jednak w pewnych momentach jej pozytywne cechy są zbyt wyolbrzymione, przez co sprawiała wrażenie infantylnej. Nie ukrywam w tych momentach, moje odczucia względem niej bardzo zmieniły się i nie postrzegam jej już tak dobrze jak wcześnie, podważając tym samym szczerość jej intencji. Z kolei Chris to postać, od której od samego początku bije coś, co sprawia, że nie da się go nie polubić i czytelnik wręcz łaknie więcej akcji z nim. Choć z pozoru spokojny i nie dokończa pewny siebie, okazuje się być najbardziej nieprzewidywalnym bohaterem, a przy tym z poczuciem humoru, potrafiącym rozładować każdą chwilę napięcia.

Pora na wspomnienie o bardzo ważnym dla mnie aspekcie, którego nie mogę pominąć. Mimo zachęcającego opisu, przykuwającej wzrok okładce, czy zachwytów innych, książka ta jest nieodpowiednia dla osób poniżej osiemnastego roku życia, sięgając po nią, pamiętajcie o tym.

Podsumowując uważam “Burn the hell. Rudna trzecia” autorstwa P.S. Herytiera ‘pizgacz’ za historię, która idealnie wpisuje się w moje aktualne potrzeby czytelnicze. Łącząc w sobie różnorodne emocje (tak zdarzyło mi się popłakać, ale nie wiecie tego jak coś) z dynamiczną akcją, która sprawia, że ciężko oderwać się, choć na chwilę, dlatego chcąc sięgnąć po nią, warto zarezerwować sobie na nią więcej czasu, gdyż gwarantuje, odłożenie jej, choć na chwilę, to bardzo trudna walka.

„Burn the Hell. Runda trzecia" ze strony wydawnictwa editio.pl Sprawdźcie też inne bestsellery wydawnictwa…

Jesteśmy w stanie powiedzieć wiele na temat każdego człowieka, którego widzimy: jakie ma rysy twarzy, jak się ubiera, jakiego jest wzrostu i wymienić cechy wyróżniające go z tłumu. Wszystkie te rzeczy dotyczą wyglądu zewnętrznego. A co z wnętrzem? To wielka tajemnica - wiedzą o nas tylko tyle ile im pokażemy. Dlatego, żeby nieco rozjaśnić sobie trochę takich "tajemnic" zagłębiłam się w książkę Johnn'ego Thomsona "Psychologia dla zabieganych". 

Tytuł: Psychologia dla zabieganych. Mała książeczka o naszych niesamowitych umysłach.

Tytuł: Taylor Swift. Za kulisami piosenek

 Czasami piosenki o miłości nie powstają na podstawie tego, co właśnie przeżywasz. Ta jest o najlepszej pierwszej randce, na której jeszcze nie byłam.