Szczęście i spokój to tematy, które w życiu codziennym dla większości osób są czymś odległym. Goniąc za celami, obowiązkami czy sukcesem odkładamy to na później, mając nadzieję, że wtedy gdy osiągniemy założony cel, przyjdzie to samo. W takich momentach warto sięgnąć po literaturę, która nie narzuca gotowych schematów, ale pozwala spojrzeć na życie z dystansu.

i wewnętrznego spokoju.

Autor: Ania Wendzikowska

Data wydania: 25.10.2023

Wydawnictwo: Sensus

Liczba stron: 352

Moja ocena: 9/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Kontynuując swoją fascynację poradnikami, w nowy rok wchodzę właśnie z nimi. Jednak tym razem zamiast szukać odpowiedzi na miliony pytań, skupiam się na zatrzymaniu, uporządkowaniu myśli i spojrzeniu z nieco innej perspektywy. Nie szukam gotowych odpowiedzi, a wybieram książki, które mogą towarzyszyć w refleksji i drobnych, ale znaczących zmianach. A książka “Ku zmianie. 102 nawyki świadomego życia” wydała się idealnym wyborem, by zacząć tę przygodę.

102 nawyki świadomego życia

Autor: Ania Wendzikowska

Data wydania: 10.12.2025

Wydawnictwo: Sensus

Liczba stron: 368

Moja ocena: 7/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

„Ku zmianie. 102 nawyki świadomego życia" ze strony wydawnictwa editio.pl Sprawdźcie też inne bestsellery wydawnictwa

Nie ja wybrałam tę książkę. To ona wybrała mnie. Pojawiała się wszędzie, między poleceniami, w urywkach cytatów, w przypadkowych wzmiankach aż w końcu zaczęłam dostrzegać ją częściej, niż bym tego chciała. Każdy fragment odsłaniał odrobinę jej treści, wystarczająco dużo, by wzbudzić ciekawość, ale jednocześnie za mało, by móc przejść obok niej bez obojętności.

które dałabym młodszej sobie

Autor: Aleksandra Pawlik

Data wydania: 12.11.2025

Wydawnictwo: Sensus

Liczba stron: 296

Moja ocena: 10/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

„In my 20s. 26 lekcji, które dałabym młodszej sobie" ze strony wydawnictwa editio.pl Sprawdźcie też inne bestsellery wydawnictwa

Jeśli wcześniej swój gust czytelniczy uważałam za dość nieoczywisty, tak wraz początkiem nowego roku odblokowałam nowy poziom. Wcześniejsze skupienie się na romansach, zastąpiłam literaturą piękną, klasyczną badź poradnikami, a wcześniej wspomniane romanse stanowią jedynie przerywniki, po które nie sięgam już tak chętnie jak kiedyś. Choć gdy wybieram je, dalej bawię się na nich równie dobrze co wcześniej.

Autor: George Orwell

Wydawnictwo: Sploty

Liczba stron: 448

Moja ocena: 10/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Partia pragnie władzy wyłącznie dla samej władzy.

Winston Smith jest członkiem Zewnętrznej Partii. Pracuje w Ministerstwie Prawdy. Musi uważać, gdyż dopuszcza się myślozbrodni. W państwie, w którym najmniejsze objawy nielojalności dusi się z całą brutalnością, bycie podejrzanym w jakiejkolwiek sprawie jest śmiertelnie niebezpieczne. Tymczasem Smith pozwala sobie na coraz więcej. Wątpi w nieomylność Partii. Zaczyna pisać dziennik. Zakochuje się. Powoli, lękliwie, nieśmiało, ale nieustępliwie podąża zakazaną ścieżką dalej, ku straszliwemu przeznaczeniu...

Oto wyjątkowa książka ― wybitna, wielopoziomowa powieść. Tylko pozornie mówi o czymś, co nie ma prawa się wydarzyć: o bezwzględnym totalitaryzmie, całkowitym podporządkowaniu i nieustannej inwigilacji. O niszczeniu człowieczeństwa. O deptaniu godności człowieka poddawanego praniu mózgu, indoktrynacji, a nieraz również wyszukanym torturom. Przedstawia świat pełnej kontroli i kompletnego zakłamania. W tym antyświecie dopuszczalne jest tylko posłuszeństwo. Nie istnieje wolność słowa, nie ma nawet wolności myśli.

Człowiek jest nieskończenie podatny na formowanie.

Każdy Czytelnik odbierze tę antyutopię inaczej i każdy dojdzie do innych wniosków. Jest to dzieło pełne niejednoznaczności i niedopowiedzeń, niełatwe w lekturze i wymagające przemyśleń. Mimo upływu lat aktualne. Wciąż bowiem obserwujemy odradzające się reżimy, coraz bardziej wyrafinowaną inwigilację, władzę sprawowaną tylko dla władzy i jeszcze drapieżniej zagarnianą wolność. Rok 1984 zmusza do refleksji, ale jej nie ułatwia; to przerażająca powieść, którą trzeba przeczytać - nim zostanie ostatecznie zakazana przez Wielkiego Brata.

Wolność oznacza prawo do twierdzenia, że dwa i dwa to cztery.

Kierując się obecnymi wyborami czytelniczymi, nie doświadczam już wyłącznie historii, które mają poruszać emocje i zapewniać chwilową ucieczkę od codzienności, jak często bywa w przypadku romansów. Coraz częściej sięgam po książki, które oprócz fabuły niosą ze sobą ciężar refleksji, zmuszają do zatrzymania się i pozostawiają po sobie pytania, na które nie zawsze da się odpowiedzieć od razu. I o ile już wcześniej ceniłam te gatunki, tak poświęcając im większą uwagę, dopiero teraz dostrzegam jeszcze większą ich głębię. 

To właśnie dlatego George Orwell stał się moim wyborem na nowy rok. Chciałam wrócić do „Roku 1984” po ponad roku od jego pierwszej lektury, by nie tylko odświeżyć sobie tę historię, ale też sprawdzić, jak wybrzmi ona dziś, bez czytania z poczuciem obowiązku, czy konieczności, a własnej woli. Interesowało mnie również to, czy dostrzegę w niej inne aspekty, nowe znaczenia i detale, które wcześniej mogły umknąć, a które z perspektywy czasu i doświadczeń nabierają zupełnie innego znaczenia. 

Głównym aspektem powieści jest charakterystyka głównego bohatera Winstona Smitha, pracownika Ministerstwa Prawdy, który zaczyna kwestionować istniejący porządek i marzenie o wolności jednostki. Jego życie zawodowe wypełnione jest codzienną rutyną i podporządkowane nieomylnej Partii, co stanowi jeden z najbardziej dobitnych obrazów mechanizmów kontroli i manipulacji w państwie totalitarnym. To co dla większości stanowi niezaprzeczalną prawdę, dla Winstona staje się czymś zmiennym, łatwym w modyfikacji i przede wszystkim podporządkowanym interesom władzy. Praca, którą wykonuje to stwarzanie pozorów, począwszy od tego, że nic, nigdy nie zostało zmienione i historia toczy się bez zmian, a zmierzając do pozorów posłuszności i przynależności. Jego wewnętrzna walka między przetrwaniem a pragnieniem wolności, między podporządkowaniem się a buntowaniem się, jeszcze lepiej pokazuje to. 

Tym razem bardziej zwróciłam uwagę na codzienne kompromisy Winstona, wewnętrzne wątpliwości i ulotne chwile buntu, które zostały mniej zaakcentowane, choć są równie ważne. Drobne gesty, ciche sprzeciwy i momenty niepewności ukazują jego walkę o zachowanie indywidualności w świecie, gdzie każda myśl może zostać ukarana. 

Ponowne spotkanie z twórczością autora utwierdziło mnie również w  przekonaniu, że są to historie naprawdę piękne mimo okrutnej szczerości z jaką ukazuje rzeczywistość. I nie chodzi tutaj tylko o mistrzowski warsztat pisarski czy perfekcyjną konstrukcję świata przedstawionego, choć obie te rzeczy są niezaprzeczalne. Chodzi przede wszystkim o sposób, w jaki historia porusza, prowokuje do zadawania trudnych pytań i zmusza do zastanowienia się nad własnym życiem, wyborami i relacjami z otaczającym światem.

Podsumowując “rok 1984” autorstwa George’a Orwella to wyjątkowa historia, która nie tylko wciąga fabułą i buduje przerażający świat totalitarnej kontroli, ale przede wszystkim zmusza do refleksji nad mechanizmami władzy i ceną zachowania własnej tożsamości.

„Rok 1984" ze strony wydawnictwa editio.pl Sprawdźcie też inne bestsellery wydawnictwa

Jeśli miałabym wskazać jedną z najlepszych książek ubiegłego roku, bez wahania jedną z wymienionych byłby “Folwark zwierzęcy” George’a Orwella. Po raz pierwszy sięgnęłam po nią na początku 2025 roku w trakcie przygotowań do matury i od razu wiedziałam, że będzie to jedna z lepszych książek jakie miałam okazje poznać. Choć pozornie jest to krótka i prosta historia o buncie zwierząt, kryje się za nią coś znacznie głębszego.

Autor: George Orwell

Data wydania: 12.11.2025

Wydawnictwo: Sploty

Liczba stron: 160

Moja ocena: 10/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Wszyscy ludzie są wrogami. Wszystkie zwierzęta są braćmi.

Wyzyskiwane i źle traktowane przez ludzi zwierzęta zbuntowały się i wygnały swoich oprawców. Gospodarstwo, w którym pozostały, nazwały Folwarkiem Zwierzęcym. Postanowiły same zapewnić sobie dobrobyt, potrzebowały jednak przywództwa. Wybrały dwie najmądrzejsze świnie, Napoleona i Śniegula. Po jakimś czasie Napoleon doprowadził do śmierci drugiego przywódcy i - korzystając z tyrańskich metod - uczynił z siebie jedynego słusznego wodza. Wkrótce czas demokracji się skończył. Władza, a właściwie dyktatura, którą wprowadził, okazała się zbyt silną pokusą...

Folwark zwierzęcy nie jest zabawną satyrą. To wnikliwe studium powstawania i ugruntowywania się władzy totalitarnej. Pokazuje, jak szczytne idee są wykorzystywane do budowania reżimów, a walkę o przywództwo wygrywa się za pomocą sprawnego aparatu policyjnego. Opisuje narastające stopniowo okrucieństwo i brutalność dyktatora, a także jego pazerność na przywileje. Każda kolejna podłość jest uzasadniana coraz bardziej nachalną propagandą.

Napoleon ma zawsze rację.

W trakcie lektury nie można poprzestać na doszukiwaniu się aluzji do Rosji i Putina. Folwark zwierzęcy bowiem przekazuje uniwersalne prawdy o władzy i zniewoleniu. Obalone reżimy odradzają się w bardziej wynaturzonej formie, propagandzie towarzyszy inwigilacja, a wolność i prawo do decydowania o swoim życiu stają się coraz cenniejsze i trudniejsze do obrony. Ta z pozoru zabawna powiastka z przerażającym zakończeniem staje się dziś ponurym ostrzeżeniem.

Zwierzęta przenosiły wzrok ze świni na człowieka, z człowieka na świnię i znów ze świni na człowieka - i nie potrafiły już określić, kto jest kim.

Najbardziej uderzające w niej jest prosta forma narracji w połączeniu z głębokim przesłaniem. Pokazane już we wcześniejszej książce autora, teraz jeszcze bardziej widoczne jest to, że nie potrzebuje on długich opisów, czy wysublimowanego słownictwa by oddać w pełni brutalność prawdy. Każde zdanie, dialog czy gest jest w pełni przemyślane, dzięki czemu nawet krótkie fragmenty niosą na swoich barkach ogromne znaczenie. Nawet pozornie drobne wydarzenia czy dialogi między zwierzętami stają się nośnikami głębszych prawd o ludzkiej naturze, mechanizmach władzy i łatwości, z jaką ideały mogą zostać wypaczone. 

Co urzekające wiele jest tutaj metafor, które trzeba samemu dostrzec. Folwark działa na wielu poziomach, symbolika ukryta w nim jest delikatna, ukryta w gestach, dialogach i zwykłych opisach dnia. Każde zwierzę, jego zachowanie czy decyzja niosą za sobą coś więcej, odnoszą się do mechanizmów władzy, manipulacji czy ludzkich słabości. To, co początkowo wydaje się prostą opowieścią o buncie i marzeniu o równości, z czasem ujawnia całą złożoność politycznych i społecznych mechanizmów, które sprawiają, że ideały łatwo ulegają korupcji, a władza staje się celem samym w sobie.

Warto skupić się na tym jak zostały zaprezentowane zwierzęta. Każde z nich przejawia swoją wiodącą cechę jak np. ambicję i żądzę władzy - pokazując, jak łatwo ideały mogą zostać wypaczone, gdy najważniejsza staje się własna pozycja i korzyść czy naiwność, pracowitość i wierność - cechy, które z jednej strony budzą szacunek, ale w świecie pełnym manipulacji i oszustw stają się źródłem cierpienia i łatwo wykorzystywane przez innych. Przez to każdy bohater, choć przedstawiony w formie zwierzęcej, staje się symbolicznym odbiciem ludzkich postaw. 

Kolejnym plusem  jest krótka forma, która działa na ogromną korzyść powieści. Nie ukazuje ani mniej, ani więcej niż powinna, jest po prostu w punkt. Każdy opis, każdy dialog i każda scena zostały precyzyjnie przemyślane, tak aby maksymalnie oddać sens sytuacji i przesłanie historii, bez zbędnych dygresji czy nadmiaru słów.

Podsumowując “Folwark zwierzęcy” autorstwa George’a Orwella to historia, która urzeka swoją prostotą. Każde zdanie, gest i dialog są przemyślane, a krótkie fragmenty niosą na swoich barkach ogromne znaczenie. Zwierzęta symbolizują ludzkie cechy i mechanizmy społeczne, a metafory i subtelne niuanse wymagają od czytelnika uważności i refleksji.  Dla mnie, odkryta po raz pierwszy na początku 2025 roku, pozostaje jedną z najlepszych książek ubiegłego roku, do której na pewno nie raz jeszcze powrócę. 

„Folwark zwierzęcy" ze strony wydawnictwa editio.pl Sprawdźcie też inne bestsellery wydawnictwa

Kolejne spotkanie z twórczością Lucy Score tym razem jednak w nietypowej formie, gdyż z historią jednotomową. Wcześniejsze książki autorki często rozwijały się w seriach, pozwalając na dłuższe śledzenie losów bohaterów i stopniowe budowanie napięcia w kolejnych tomach. Tym razem jednak Lucy Score zmieściła całą historię w jednej książce, a efekt jest równie satysfakcjonujący.

Tytuł: By a Thread. Komedia (nie)romantyczna

Autor: Lucy Score

Data wydania: 23.04.2024

Wydawnictwo: EditioRed

Liczba stron 496

Moja ocena: 9/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Ally Morales od jakiegoś czasu miała ciężko. Wydawało się jej, że w Nowym Jorku poradzi sobie bez trudu, rzeczywistość jednak okazała się brutalna. Mimo że pracowała w kilku miejscach, ledwo co mogła się utrzymać. Być może gdyby była łagodną, miłą dziewczyną, byłoby jej łatwiej. Ally jednak miała tak zwany charakterek. Była dość odważna, aby głośno, nie przebierając w słowach, wyrażać swoje zdanie. Nawet jeśli była to wyjątkowo niepochlebna opinia o bardzo wpływowym i bogatym człowieku.

Dominic Russo jak mało kto zasługiwał na niepochlebne opinie. Był aroganckim dupkiem, który nie cierpiał pomyłek, nie lubił nikogo o nic prosić i uważał się za kogoś znacznie lepszego od innych ludzi. A przy tym kompletnie nie nadawał się do pracy jako dyrektor kreatywny jednego z najbardziej prestiżowych magazynów mody. O czym zresztą sam dobrze wiedział.

I dla Ally, i dla Dominica byłoby lepiej, gdyby się nigdy nie spotkali ― ale złośliwy los zdecydował inaczej. Oczywiście skończyło się katastrofą. Dominic poczuł się urażony (o co zresztą nigdy nie było trudno),a Ally za jego sprawą straciła posadę. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło ― dziwnym splotem okoliczności Ally wkrótce dostała pracę w nowym miejscu.

A tam jej szefem był nie kto inny jak... Dominic! Tyle że irytująca Ally poza ciętym językiem ma niewytłumaczalnie pociągającą osobowość i ukrywa jakieś tajemnice, co wystarczająco działa na nowego szefa... On był ponad zasadami. I jeszcze nikt nigdy nie nazwał go pajacem!

Tytuł: Kapsuła

Autor: Wojciech Wójcik

Wydawnictwo: Zysk i s-ka

Liczba stron: 536

Data wydania: 28-10-2025

Wydawnictwo: Zysk i s-ka

Moja ocena: 8.5/10

Wow. Tylko tyle i aż tyle, bo to jedno słowo - w zależności od kontekstu potrafi wyrazić naprawdę wiele emocji. A w przypadku "Kapsuły" Wojciecha Wójcika jest ich sporo. 

Nieco przewrotnie, zacznę tę recenzję od końca. W posłowiu, sam autor pisze o sobie: jednym z moich pisarskich idoli jest od wielu lat Harlan Coben. I z tym zdaniem zrozumiałam dlaczego powieść którą miałam w rękach zdecydowanie zakwalifikowała się do tych, dla których warto zarwać noc i nadwyrężyć oczy w inny sposób niż tylko przed błękitnym ekranem. Daję słowo, że historia przedstawiona na jej kartach jest zdecydowanie bardziej atrakcyjna niż rolki i retuszowane zdjęcia. 

(opis wydawnictwa)

Osadzenie powieści w realiach polskiej szkoły jest w mojej ocenie zabiegiem ryzykownym, wymagającym dobrego warsztatu literackiego i co najmniej dobrego pomysłu, który będzie konsekwentnie realizowany, w przeciwnym razie może - kolokwialnie mówiąc - nie wypalić. Wojciech Wójcik zdecydowanie stanął w tej materii na wysokości zadania, choć przyznam szczerze, że w rzeczywistość legnickich licealistów trzeba się wciągnąć. 

Trzeba też polubić bohaterów, a przyznam szczerze, że nauczycielka od której zaczyna się całe zamieszanie z początku działała mi nieco na nerwy. Nie mam tutaj na myśli tego, że była czarnym charakterem, wręcz przeciwnie, jednak odebrałam ja jako nieco gapowatą, pozbawioną bystrości, co spowolniło tempo mojego czytania na kilkadziesiąt stron. Wrażenie to uległo w dalszej części złagodzeniu, zwłaszcza że w polu widzenia pojawiły się inne postacie, nieco bardziej wyraziste, i takie których obecność miała zdecydowanie większy wpływ na przebieg zdarzeń i rozwikłanie zagadek z przeszłości. Do moich ulubieńców zdecydowanie zaliczał się pan Mariusz - emerytowany policjant, pracownik szkoły, który na własną rękę postanowił prowadzić dochodzenie w sprawie. A ponieważ mamy do czynienia z osadzeniem wydarzeń w małej miejscowości, dla kolorytu autor dorzucił jeszcze uwielbianego lokalnego księdza, uważną sklepikarkę, dyrektora ze wstydliwym problemem (o którym nikt przecież nie wiedział) no i uczniów o różnym charakterze i różnej - często burzliwej przeszłości. Co więcej - uczniów zarówno obecnych jak i uczniów - absolwentów sprzed 40 lat. 

Za ten koloryt, przekrój przez różne warstwy społeczne, przeplatające się ze sobą wątki psychologiczne, trudne tematy, jak choćby (uwaga, SPOILER) nieodwzajemniona miłość do nauczyciela i jej konsekwencje, a także swego rodzaju zaburzenia na różnym tle - gigantyczny plus. Tak poprowadzona akcja i zgłębienie tematu nie następuje w ciągu jednego dnia. Z jednej strony widać spory nakład pracy autora, ale z drugiej - nie jest on wymuszony ani nachalny, czuć lekkie pióro i swego rodzaju wyważenie, ponieważ elementy psyche nie tłamszą w żaden sposób świetnie skonstruowanego thrillera/powieści sensacyjnej/kryminału. 

Kiedy czytelnikowi wydaje się, że rozwiązanie jest już na wyciągnięcie ręki, kiedy wraz z Bartkiem i Sofią krąży po legnickich (i nie tylko) uliczkach, zagłębiając się w coraz bardziej zagmatwany labirynt i odkrywa kolejne zagadki i tajemnice autor nagle zupełnie zmienia kierunek, myląc tropy i wodząc za nos. I to tylko po to, żeby w następnej części przenieść nas w zupełnie inne miejsce zdarzeń do zupełnie innych bohaterów. Ale wiecie co? Te skoki wcale nie są na tyle częste, żeby zaburzyło to odbiór całości czy spowodowało, że czytelnik pogubi się w wydarzeniach, i tu przejawia się zdecydowanie przemyślana konstrukcja powieści. Wszystko ma swoje miejsce i czas, zgrabnie prowadząc do finału, którego nie sposób przewidzieć, i który jest sporym zaskoczeniem. 

Warto przy tym wspomnieć, że pomimo iż książka to kryminał/thriller w żaden sposób nie epatuje brutalnością. Krew nie leje się tu w każdym rozdziale, a opisy obrażeń nie ciągną się stronami. Sprawia to, że powieść jest dobra dla osób o nieco słabszych nerwach, bo pomimo - a może dzięki - pominięciu tych elementów, tak przecież charakterystycznych dla gatunku, trzyma w napięciu do ostatniej strony. Ostatnie kilkadziesiąt z nich dosłownie połknęłam, niemal zmuszając się do tego, aby nie pomijać całych fragmentów tekstu :D

Moje pierwsze spotkanie z Wojciechem Wójcikiem zdecydowanie dopiero otwiera drzwi do dalszej przygody z jego twórczością, a patrząc całkowicie subiektywnie  - skoro Harlan Coben mógł podjąc literacką współpracę z Reese Whiterspoon to kto wie co przyniesie przyszłość?