Witamy w grze Świat Przeistoczonych!

Tytuł: Bez prawa do błędu

Autor: Wasilij Machanienko

Data wydania: 12.07.2023

Wydawnictwo: Insignis

Liczba stron: 320

Moja ocena: 3/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Dla Marka Dervine studenta zajmującego się swoją młodszą siostrą, ucieczką od trudnej i przytłaczającej rzeczywistości są gry sieciowe. Dlatego on jak i inni ludzie wyczekuje oficjalnej premiery Świata przeistoczonych. Nie spodziewał się, jednak iż niewinna gra, zmieni się w walkę na śmierć i życie, a problemy dnia codziennego, staną się nieważne w obliczu walki o przetrwanie. Co wydarzy się po oficjalnej premierze gry? Czy Mark przetrwa tę trudną walkę?

Swoje pierwsze spotkanie z twórczością Wasilija Machanienko miałam przy premierze serii Droga szamana i choć przygoda ta zakończyła się na drugim tomie, bardzo dobrze wspominam to jak były napisane oraz samą fabułę, przy której nie dało się nudzić. Dlatego do ponownego spotkania po latach, podchodziłam spokojnie, bez obaw o jakość tekstu. 

Niestety, brak obaw, spotęgował tylko rozczarowanie, jakie ogarnęło mnie już na początku książki. Miałam wrażenie, jakby te dwie książki były napisane przez zupełnie różne osoby, nie tylko przez styl pisania, ale również fabułę, która w moim odczuciu była nużąca, a sam główny bohater posiadał jedyną cechę, którą wywoływał irytację.

Po opisie fabuła wydawała się być naprawdę ciekawa i wprowadzająca coś nowego do świata literatury, mimo tego, że pomysł jest wart docenienia, tak co do efektu końcowego mam wiele zastrzeżeń. Jak na przykład to, iż zmiana świata realnego na grę jest randomowa, a na dodatek bardzo na siłę. Jakby autorowi zależałoby jak najszybciej przejść do zamierzonego efektu, bez dobrego wprowadzenia. Mimo iż jest mały szczegół, dla mnie dość znaczący.

Jak wspomniałam wyżej, co do samej kreacji głównego bohatera mam również zastrzeżenia. Największe z nich jest to, iż ma na praktycznie jedną cechę, a mianowicie jest zapatrzony w to co robi i jak robi, uważa, iż wszystko robi najlepiej i nikt nie jest w stanie zrobić tego lepiej. I o ile ta cecha, nie stanowi dla mnie problemu, tak fakt, iż jest to jedyna, już tak. Wiadome jest, że w fantastyce czy science fiction oraz ich podgatunkach, nie jest to kluczowy element, jednak dalej stanowi on fundamenty całej powieści. 

Podsumowując, uważam “Bez prawa do błędu” autorstwa Wasilija Machanienko za książkę, na którą pomysł był ciekawy, jednak poległa ona już na starcie, nie mając szans na wygranie mimo wszystko. Jeśli nie czytaliście Drogi szamana, a chcecie poznać twórczość autora, będzie to dobra książka na początek, gdyż nie podniesie ona za bardzo waszych oczekiwań, przez co rozczarujecie się. Dla mnie niestety jest to kolejne rozczarowanie tego roku, co do samej książki rozpoczynającej trylogię, wiem już, iż nie sięgnę po kolejne tomy, gdyż pierwszy nie zainteresował on mnie na tyle, by kontynuować serię.

Wydawnictwu Insignis dziękuję za egzemplarz do recenzji, autorowi życzę wielu sukcesów a was czytelników zapraszam po więcej książkowych doznań na naszego Instagrama tzczytelnika.

Przypominało to przeznaczenie albo magię – te dziewczyny zjawiły się w moim życiu dokładnie wtedy, gdy najbardziej ich potrzebowałam.

Tytuł: Ból za ból

Autor: Jenny Han, Siobhan Vivan

Data wydania: 14.06.2023

Wydawnictwo: Young

Liczba stron: 356

Moja ocena: 3/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Nic nie łączy bardziej niż chęć zemsty. Kat, Marry i Lilia łączą siły, by zemścić się na chłopaku, który zdradził, swoim prześladowcy oraz przyjaciołach. Wszystko to zaburza również spokojne życie na wyspie Jar, która jest pełna turystów, a wśród mieszkańców nikt nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Do czego posunie się ta trójka? Jakie są ich powody?

Tak to ze mną jest - zranisz mnie, jesteś dla mnie martwy.

Los nieustannie z nas kpi. Bywają sytuacje, w których jego absurdalność przewyższa nasze najśmielsze oczekiwania. Czasami chcemy go za wszelką cenę zmienić, ale otrzymujemy wprost przeciwny efekt. Każde wydarzenie w życiu stanowi jednak dla nas pewnego rodzaju naukę i prywatną motywację, która następnie prowadzi do samorozwoju. Nawet jeśli intencje naszego losu są nie do końca nam znane, jedno jest pewne – nieważne gdzie nas poprowadzi, jesteśmy w stanie wykreować swoje własne tory z jego aprobatą lub bez. Ujrzeć to możemy na przykładzie głównej bohaterki powieści pt. “Kiedy znów Cię zobaczę” autorstwa M.K. Pearl.

Jednym z większych minusów powieści była powtarzająca się narracja. Ciekawie było przeanalizować wydarzenia z perspektywy Kuby i dowiedzieć się co siedziało mu w głowie, ale opinii był to niepotrzebny zabieg, który w głównej mierze streszczał tylko to, z czym mieliśmy okazję się zapoznać.

Autor: Justyna Jelińska

Liczba stron: 324

Wydawnictwo: Novae Res

Data wydania: 6.04.2023

Moja ocena: 8/10

Liz Becker nie jest zwykłą osobą. Jest anomalią. Krótko mówiąc, posiada niesamowity dar, który sprawia, że potrafi zobaczyć przyszłość osoby której dotknie. Oprócz swojej i swoich bliskich. Jak sama mówi : zupełnie jakby jej umiejętność wyczuwała, kto będzie odgrywał istotną rolę w jej życiu i chciał ją chronić przed cierpieniem.

Ciekawa sprawa, prawda? W dzisiejszych czasach z pewnością wiele osób zbiłoby niezłą fortunę na przepowiadaniu przyszłości. Tylko chyba nikt nie ucieszyłby się, gdyby któregoś zwykłego dnia podejrzał jak porywa się jego dziecko? Bo to właśnie w jednej ze swoich wizji zobaczyła Liz. I tu zaczyna się cała przygoda oraz szaleńczy wyścig z czasem celem uratowania jej córeczki.

„Przeklęty dar” ma w sobie chyba wszystko czego można wymagać od dobrej literatury science-fiction. Pomimo iż mogłoby wydawać się, że pomysł z tą konkretną supermocą jest nieco oklepany i pojawiał się już wielokrotnie, autorka dobrze wykorzystała potencjał jaki ta koncepcja daje. Dobrze, wartko i spójnie prowadzona akcja, która wciąga czytelnika, umiejętnie budowane napięcie i trzymanie w niepewności niemal do ostatniej strony i realistycznie przedstawione postacie składają się na bardzo ciekawą i godną uwagi pozycję. To co uważam za szczególny atut to dobre oddanie emocji głównej bohaterki – matki. Jeśli chcecie się przekonać czym jest matczyna miłość i do jakich czynów potrafi posunąć się zdesperowana kobieta w poszukiwaniu własnego dziecka to lepiej uważajcie, bo to co wyprawia w tym celu Liz Becker nie jest wcale dalekie od rzeczywistości. Do tej mieszanki trzeba jeszcze dodać nieco scen rodem z krwawego kryminału (i w tym zakresie, choć nieco ograniczonym, autorka nie ustępuje jednemu z najbardziej krwawych autorów jakim jest według mnie Max Czornyj), odrobinę horroru, szczyptę romansu (w końcu gdzie mogą rozkwitnąć skrywane emocje jeśli nie w czasie pościgu przez kilka stanów). Słowem – mamy tutaj umiejętnie poprowadzony mix, w którym żadna z części nie przytłacza i nie przeważa nad inną, a jednocześnie nie rozmywa akcji, która tak jak wspomniałam – trzyma czytelnika  w ciągłej niepewności i z pytaniem „co będzie dalej”. I także zakończenie (choć nie zdradzę tu za wiele, bo recenzja jest bezspojlerowa) rodzi kolejne wątpliwości, znaki zapytania i – mówiąc kolokwialnie – robi smaka na więcej.

Jedyny minus daję za te części w których dochodziło do zmiany perspektywy i oddawaniu narracji w jednym momencie Liz, a w drugiej głównemu męskiemu bohaterowi – Philowi. O ile sam zabieg jest jak najbardziej ciekawy i sprawia że sytuację ogląda się niejako z drugiej strony, o tyle te fragmenty, w których powtarzane są niemal całe partie rozmów – niemalże w identyczny sposób – są trochę niepotrzebne i mniej cierpliwy czytelnik po prostu je ominie. Nie jest to jednak na tyle duża część, aby stała się rażąca czy irytująca.

W mojej ocenie, mimo iż nie znam osoby, która dysponowałaby mocą podglądania przyszłości (ani żadną inną supersiłą), to historię tę można rozpatrywać także na gruncie nieco bardziej realistycznym. Każdy z nas, w trakcie lektury, jak i po jej zakończeniu może zastanowić się, do czego byłby zdolny gdyby komuś z jego bliskich zagrażało niebezpieczeństwo i jak wiele byłby w stanie znieść.

Z niecierpliwością będę czekać na kolejną część, bo przecież jak wspomniała na końcu autorka „ciąg dalszy nastąpi” i czuję w kościach, że Liz Becker ma jeszcze wiele do pokazania.

Czy właśnie na coś takiego czekala całe życie? Nie na szalone uczucie i miłosne uniesienia, ale na poczucie bezpieczeństwa, spokój i pewność, że znalazła właściwego człowieka, że jej miejsce jest przy jego boku?