Nie kocham cię za to, jak wyglądasz, bo to by było zauroczenie. Nie kocham cię, bo mnie pociągasz, bo to by było pożądanie. Nie kocham cię dlatego, że ty kochasz mnie, bo to by była empatia. Nie kocham cię za to, co możesz mi dać czy dla mnie zrobić, bo to by była transakcja. Nie kocham cię za to, jak mnie traktujesz, to by była wdzięczność. Nie kocham cię za to, że nic mi przy tobie nie grozi, to by było poczucie bezpieczeństwa.

Autor: Jamie McGuire

Data wydania: 17.05.2023

Wydawnictwo: Albatros

Liczba stron: 336

Moja ocena: 2/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Niespodziewany ślub Abby i Travisa, budzi wiele kontrowersji zwłaszcza, iż nastąpił on zaraz po śmierci wielu osób. Na miejscu widziany był Travis, jednak zdjęcia ze ślubu i inne dowody, wskazują jego miejsce pobytu w Las Vegas. Policja jak i niektórzy studenci będą próbować dowiedzieć się prawy, a wtedy najlepsi przyjaciele mogą stać się wrogami. Czy prawda wyjdzie na jaw? Jak będzie układać się młodej parze?

Po pierwszym tomie z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji, mają również nadzieję, iż powtórzy ona sukces. Niestety moja zła passa dotycząca kontynuacji, dotknęła i tę historię. Od pierwszych stron, miałam wrażenie jakby te dwa tomy, zostały napisane przez dwie inne osoby. Lekki i przyjemny styl pisania autorki stał się nużący w odbiorze i sprawiający wrażenie, jakby kontynuacja była pisana na siłę. Dodatkowo w trakcie czytania, całość zaczęła bardzo przypominać mi serię “After”, której nie jestem fanką i raczej stronię od książek, podobnych do niej.

Jeśli chodzi o bohaterów, stali się oni bezosobowi i płytcy. Po Abby, od której biło ciepło i determinacja oraz nieuzależnianie swojej wartości od drugiej połówki, nie ma śladu. Tak samo po Travisie, który zmienił się na lepsze, nic nie pozostało, zamiast tego stał bardziej toksyczny w relacji, koniecznie chciał wiedzieć wszystko, zapominając o tym, że sam nie mówi wszystkiego.

Sama fabuła również, nie podobała mi się ona, była bardzo rozciągnięta i nudna. Brakowało mi w niej dynamiki jak i wprowadzenia czegoś ciekawego. Sporym minusem odnoszącym się również do pierwszego tomu jest to, iż nie zapada ona w pamięć. I zaczynając drugi tom po trzech miesiącach od poznania pierwszego, zupełnie nie mogłam sobie przypomnieć, co działo się, a tym bardziej, na czym skończył się pierwszy tom.

Podsumowując, uważam “Podwójną katastrofę” autorstwa Jamie McGuire za bardzo słabą kontynuację, która nie sprawiła, że mam ochotę na kolejne tomy. Dużym rozczarowaniem jest dla mnie zmiana stylu pisania autorki, jak i spadek kreacji bohaterów. Sama fabuła, również mnie nie zachwyciła, przez co wiem, że jeśli wyjdzie kolejny tom, nie sięgnę po niego.

Wydawnictwu Albatros dziękuję za egzemplarz do recenzji, autorce życzę wielu sukcesów a was czytelników zapraszam po więcej książkowych doznań na naszego Instagrama tzczytelnika.

Tak łatwo się pogubić w życiu i odreagować własne problemy na innych. Ale każdy z czymś się boryka albo ma za sobą mroczne doświadczenia. Życie jest ciężkie, a my robimy, co w naszej mocy, żeby jakoś sobie z tym poradzić.

Myślę, że każdy człowiek skrywa w sobie jakąś cząstkę, o której już dawno wolałby zapomnieć. Albo przynajmniej ją ukryć i zapomnieć o jej istnieniu. Czasami są to sytuacje, które wywarły na nas duży wpływ albo zmieniły kompletnie nasz światopogląd. Czasami są to wspomnienia, które nas ukształtowały i wyrzeźbiły naszą osobowość. A czasami jest to nasza wewnętrzna siła, która usilnie stara się odpowiedzieć na zadane nam ciosy. Szkoda tylko, że najczęściej bywa destrukcyjna i trudno ją zatrzymać. Gdy przejmie nad nami kontrolę, nie ma już odwrotu. Doskonale ukazał to na przykładzie głównego bohatera Donato Carrisi w swojej powieści pt. "Jestem otchłanią".

Z całą pewnością jednym z najmocniejszych punktów tej powieści jest jej wyjątkowy styl narracji. Carrisi doskonale balansuje między trzymającym w napięciu thrillerem a refleksyjną psychologiczną analizą postaci. Jego zdolność do wprowadzenia czytelnika w głąb umysłów bohaterów jest niezwykle imponująca. Przeplata on momenty akcji z introspekcją, co nadaje powieści głębi i emocjonalnego wymiaru.

Intryga "Jestem otchłanią" jest niezwykle skomplikowana i pełna zwrotów akcji. Autor snuje sieć misternych wątków, które stopniowo układają się w logiczną całość. Czytelnik jest trzymany w nieustannym niepokoju, próbując rozwiązać zagadkę razem z bohaterami. Zaskakujące zwroty akcji i momenty, w których wydaje się, że wszystko jest jasne, tylko po to, aby znowu zaplątać się w kolejne tajemnice, sprawiają, że trudno oderwać się od lektury.

Postacie w "Jestem otchłanią" są dobrze wykreowane i wielowymiarowe. Carrisi zwraca uwagę na psychologiczne niuanse, ukazując ich lęki, zmagania i tajemnice. Czytelnik staje się emocjonalnie związany z bohaterami, odczuwając ich radości i cierpienia. Ciekawym zjawiskiem był fakt, że autor nie posługiwał się imionami. Nie wiedziałam, że posługiwanie się zwrotami typu "Dziewczyna z fioletowym kosmykiem" lub "Sprzątający mężczyzna" może dodać powieści doskonałej aury tajemniczości.

Dodatkowym atutem tej książki jest jej głęboki temat. Carrisi porusza kwestie zła, moralności i kondycji ludzkiej natury. Zmusza czytelnika do zastanowienia się nad granicami dobra i zła oraz nad tym, co nas definiuje jako jednostki. Sytuacja, w której znalazł się główny bohater i jego los skłania do refleksji. Czy faktycznie można nazwać go otchłanią?

Podsumowując, "Jestem otchłanią" to intrygujący thriller psychologiczny, który przykuwa uwagę od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać aż do zaskakującego finału. Donato Carrisi udowadnia swoje mistrzostwo w konstruowaniu trzymających w napięciu powieści, jednocześnie poruszając głębsze kwestie. Gorąco polecam tę książkę wszystkim miłośnikom inteligentnych i wciągających thrillerów.

Wydawnictwu Albatros dziękuję za egzemplarz recenzencki, autorowi życzę dalszych sukcesów, natomiast czytelników zapraszam do skomentowania powyższej zawartości :)