Prawdopodobnie, gdybym zaczęła was przekonywać o wspaniałości starożytnych murów i ich ogromnym znaczeniu w dawnym świecie, nabralibyście wątpliwości. Bo przecież jak zwykła budowla z kamienia lub gliny, która ani trochę nie oddziałuje na ludzką wyobraźnię, mogłaby mieć tak ogromny wpływ na środowisko, w którym dziś żyjemy? Jak te pełniące jedynie funkcję obronną, obszerne kształty bez wyrazu, mogły stać się tematem ponad trzystustronicowego opracowania? Cóż, trzeba przyznać, że wczytując się w zawartość prostej w odbiorze książki Davida Frye'a podziw miesza się z niedowierzaniem, a mury nabierają zupełnie innego znaczenia.

Autor zabiera nas w zaskakującą podróż przez wehikuł czasu – docieramy do Mezopotamii, Aten, Sparty, Chin, a nawet do Berlina! Wszystkie te miejsca łączy to samo.. piękne krajobrazy i solidne lub mniej konstrukcje. Ale dlaczego tyle szumu wokół tych murów?

David Frye zasypuje nas ciekawostkami. Dowiadujemy się, że mury w dawnych czasach stawiono, by chronić społeczeństwo przed atakami barbarzyńców. Gdy nadchodziło zagrożenie – powstawał mur, nie powinno być to dla nas zaskoczeniem. Co prawda, wewnątrz murów rodziła się i kwitła cywilizacja. Ludzie zaczęli interesować się innymi umiejętnościami niż walka i szkolenia wojskowe. Okazało się, że dłonie potrafią stworzyć cudowne dzieła sztuki, a umysł imponujący plan architektoniczny cudownej bazyliki. Ale żadne z tych artystycznych zainteresowań nie zminimalizowały narastającego wewnątrz strachu i zbliżającej się ksenofobii.

W trakcie lektury umysł zaczyna działać na pełnych obrotach. W głowie zaczynają się kłębić pytania, bo przecież mury mogą rosnąć w każdym z nas, prawda? Mówi się przecież, że ktoś jest tak zamknięty w sobie, jakby postawił wokół siebie mur.

Mury nie tyle, co chronią, lecz również ograniczają. Odseparowana społeczność zaczyna bać się zła czyhającego za stabilnym wałem. Mieszkańcy Chin nie czuli się bezpiecznie w swojej rzeczywistości. Autor z pasją częstuje nas smakowitymi ciekawostkami, urozmaicając naszą wędrówkę w celu zdobywania wiedzy mapkami i żartami. Dowiadujemy się, że budowa murów nie wiązała się wyłącznie z rzeczywistym zagrożeniem. Miały na to wpływ fobia władcy, lęk, a nawet wyimaginowane wróżby!

Najbardziej przykuło moją uwagę to, jak autor zręcznie przemieszcza się pomiędzy latami. Zupełnie jakby sam dysponował czasem! Powieść jest tak dobra, bo Frye podejmuje się odważnego, ciekawego tematu, który skłania do refleksji. Co więcej, wzbogaca naszą wiedzę w niekonwencjonalny sposób.

Reasumując, jest to ciekawa, wartościowa i przyjemna w odbiorze pozycja, która z pewnością wami zawładnie. Nie dość, że obrazuje ciekawe historyczne wątki, to w dodatku skłania do indywidualnej refleksji. Jak widać, chowanie się za murem stwarza tylko złudną otoczkę bezpieczeństwa. Czasami trzeba wziąć się w garść, zburzyć ten mur i stawić czoła zagrożeniu. Przestać się bać.

Wydawnictwu W.A.B. dziękuję za egzemplarz recenzencki, autorowi życzę dalszych sukcesów, a czytelników, tak jak zawsze, proszę o krótki komentarz poniżej <3

A.D. 1382. Polska ogarnięta jest wojną domową rozpętaną przez zwaśnione rody. Pogrążony w strachu i bezradności lud obserwuje, jak pretendenci do wawelskiego tronu rozszarpują kraj. Wszyscy z nadzieją czekają na króla, który wprowadzi upragniony pokój na ziemie skąpane we krwi.

Po śmierci Ludwika Andegaweńskiego, króla Węgier i polski, u steru królestw staje jego ukochana żona – Elżbieta z Bośni, słynąca z legendarnej urody. Ma tylko jedno pragnienie – zapewnić córkom, Jadwidze i Marii, silną pozycję w kraju, a także w życiu. Dwie małe dziewczynki muszą zmierzyć się z bezlitosnymi spiskami możnych, którzy wcale nie liczą się z wolą ich ojca oraz matki. Próbują je wykorzystać do rozgrywania własnych intryg, kierować nimi jak pustymi marionetkami. Wielka powódź, próby porwania, rozliczne spiski mające na celu wyniesienie na tron kogoś innego.. Wszystko wskazuje na to, że droga młodziutkiej Andegawenki do królestwa z orłem w herbie będzie długa i pełna niebezpieczeństwa. Czy wystarczy jej sił, by sprostać przeznaczeniu? A można pokona ją samolubność i chciwość? Po raz kolejny ścierają się ze sobą dwie platformy – dobro i zło..

Szczerze powiedziawszy wybór tej książki na lekturę, był najbardziej spontaniczną decyzją w moim życiu. Kierowałam się głównie tym, że za dwa tygodnie mam dokładnie z tej samej tematyki sprawdzian (trzymajcie za mnie kciuki!), więc powiedziałam czemu nie i spróbowałam czegoś nowego.

Muszę przyznać, że nie żałuję ani trochę. Autor już od pierwszej strony zaskoczył mnie lekkością swojego pióra. Książka aż kipi od emocji, pełno jest uczuć, zarówno tych negatywnych, jak i pozytywnych. Krzysztof Konopka nie tylko wykorzystał nieszczęśliwy los Jadwigi, która musiała zostawić własną matkę i siostrę w wieku dziesięciu lat, by zasiąść na polskim tronie, ale również uwidocznił siłę i wrażliwość, bijące od tytułowej bohaterki. Najbardziej podobało mi się to, że nie czułam się, jakbym czytała podręcznik od historii. Autor połączył historyczne, niepodważalne fakty z zupełnie nowym punktem widzenia, tworząc tym samym interesującą, ale również opartą na prawdziwych wydarzeniach powieść! Ani na chwilę nie mogłam oderwać się od intrygującego obrazu czternastowiecznej Polski i jestem pewna, że zakupię pozostałe tomy tej cudownej trylogii.