Ludzki umysł jest pełen tajemnic i ciekawostek, jednak kryje w sobie również wiele zagrożeń dla nas i naszego otoczenia. Każdy z nas słyszał minimum raz w swoim życiu nazwy różnych chorób psychicznych typu schizofrenia, depresja i wszelkiego rodzaju zaburzenia. Te choroby już nie odstąpią ludzkości, a leczyć można je tylko objawowo, niewiele można wyleczyć, aby uniknąć nawrotów. Nie każdy lek i nie każda terapia może zadziałać, w głowie zawsze coś zostaje.

Tytuł: "Anioły z rzeźni"

Autor: Kevin Nolbert

Liczba stron: 183

Data wydania: 2025

Wydawnictwo: Novae Res

W moim odczuciu: 5/10

Autor recenzji: Natalia Paterek

"Gdy już nie masz nic do stracenia, możesz pozwolić sobie na wszystko".

Na szczęście mamy takie osoby jak psycholodzy, psychiatrzy, terapeuci itp. Wiele osób uważa, że oni doskonale sobie radzą ze sobą mimo tego, że słuchają naszych problemów i rozterek. Wiecie jednak... Że to tylko ludzie... I też mogą postradać rozum. Najgorsze jest to, że oni doskonale o tym wiedzą. Robert Arseńczuk, psychiatra i psychoterapeuta to świadomy swoich wad cynik. Drwi ze wszystkiego, łamie zasady etyki lekarskiej i prowadzi destrukcyjny styl życia, który zaburza mu rzeczywistość. Wszystko się zmienia, gdy poznaje Martę - kobietę pracującą w tym samym zawodzie w gabinecie obok. Poznanie Marty sprawiło, że Robert na nowo wierzy w ludzi, a jego cynizm i narcyzm zanikają. Jednak szczęście z kobietą zostaje mu odebrane, wstrząśnięty tragedią lekarz stawia sobie jeden cel - znaleźć winowajcę. W realizacji tego celu pomagają i jednocześnie przeszkadzają jego pacjentki - bliźniaczki, z którymi nawiązał patologiczną relację. Główny bohater nie cofnie się przed niczym, by odkryć prawdę.

Gdy zobaczyłam ten tytuł, coś mnie poruszyło, abym to przeczytała, Książka jest krótka, a skoro jest rok szkolny, to uznałam, że taka mała książka dobrze mi zrobi. Jestem typem osoby, co ma dość mocną psychikę, jeśli chodzi o książki i z chęcią sięgam po "trudniejsze książki" jak ta. Ta opowieść jest pisana dość trudnym, wulgarnym językiem, który idealnie opisuje głównego bohatera. Okładka książki od razu mi się spodobała, trochę oddaje mój klimat szarych, zimnych kolorów. Z plusów mogę jeszcze dodać, że czcionka i jej wielkość jest przyjemna i łatwiej się czyta większe litery, to moim zdaniem ogromny plus, bo bardzo mi to ułatwiło życie.

Przejdę do minusów, których jest  trochę więcej. Tak jak wyżej wspomniałam, że język idealnie opisuje głównego bohatera, tak jego trudność i wulgarność mnie trochę odtrącała. W książce było zawarte kilka rzeczy o charakterze seksistowskim, co też mnie odrzuciło, nie było tego dużo, ale to wystarczyło, abym się zniechęciła, poczułam się po prostu urażona. Przyczepię się do fabuły, na początku fabuła się rozwija dość wolno, ja po prostu wyczekiwałam wielu momentów i czułam, że nie mogę się już doczekać. A gdy nadchodziło zakończenie (bo do zakończenia zostało 30 stron) to nagle fabuła przyspieszyła jak pstryknięcie palcami. Jeśli chodzi o patologiczną relację z bliźniaczkami, to fakt, była patologiczna, ale myślałam, że będzie bardziej patologiczna i trochę się rozczarowałam. 

Cała książka na ogół jest dość trudna i porusza tematy bardzo ciężkie i nieprzyjemne dla niektórych odbiorców. Jednak ta opowieść idealnie pasuje na chłodny, deszczowy, jesienny wieczór razem z herbatą. Dzięki tej książce poczułam vibe jesieni, ale nie sądzę, abym kiedyś przeczytała to ponownie. Jeśli lubicie eksperymentować z własnym gustem czytelniczym, to zacznijcie od tej książki.

Jako ogromna fanka hokejówek nie mogłam przejść obojętnie obok kolejnej z nich, tym bardziej że jest to debiutancka powieść polskiej autorki. Jak już po licznych recenzjach możecie się domyśleć, mam do nich słabość, ze względu na to, że łączą wszystko to, co lubię i właśnie te elementy sprawiają, że tak chętnie sięgam po historie osadzone na ludzie, czasem szukając rozrywki, innym razem emocji, ale zawsze licząc na, coś więcej niż tylko przebrnięcie przez historię.

Tytuł: Perfectly Imperfect

Cierpienie - daje nam doświadczenie. Tajemnice - sprawiają ból. Przebaczenie - przynosi ukojenie.

Autor: Joanna Kacprzak

Data wydania: 22.01.2025

Wydawnictwo: Novea Res

Liczba stron: 444

Moja ocena: 7/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Od wielu lat dużą sympatią darzę książki, w których pojawia się wątek muzyki, niezależnie czy stanowi on tylko tło, czy odgrywa kluczową rolę w fabule. Już samo jej pojawienie się wiele zmienia, nie tylko w moich odczuciach, ale również w samej historii - potrafi oddać emocje bohaterów, w sposób, w jaki słowa czasem zawodzą, a gdy zostanie wpleciona w narrację, sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej poruszająca. Właśnie dlatego z ogromnym zainteresowaniem sięgnęłam po „Piosenkę ostatniej nocy”, licząc na historię, która nie tylko wzruszy, ale i zostawi po sobie ślad.

Związek to nie tylko miłość. To również zaufanie, poczucie bezpieczeństwa. Namiętność też nie jest bez znaczenia. Jeśli zabraknie jednego z filarów, nawet miłość może nie wystarczyć, by coś naprawić.

Tytuł: Niemoralny układ

Autor: Victoria Black

Data wydania: 29.02.2024

Wydawnictwo: Novea Res

Liczba stron: 288

Moja ocena: 6/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Vanessa, ambitna dziennikarka „New York Timesa”, postanawia zawalczyć o siebie, dlatego decyduje się na rozwód z Liamem, znanym lekarzem. Aby wyrzucić z głowy bolesne wspomnienia, kobieta zatraca się w pracy, w której nagle pojawia się szansa na wymarzony awans. Warunek jest prosty: Vanessa musi napisać artykuł, jakiego do tej pory nie widziała nowojorska prasa. Niechciany urlop i wizyta u przyjaciółki w Westchester okazują się dla niej niezwykle inspirujące. To właśnie tutaj kobieta poznaje Tony’ego Hawthorna, niepokornego prawnika, którego brawurowy styl życia jest głównym tematem spragnionych sensacji tabloidów. Vanessa zdaje sobie sprawę, że nie będzie miała lepszej okazji do zdobycia wymarzonego materiału. By osiągnąć swój cel, musi tylko wziąć udział w niewinnej intrydze i wykazać się pewnymi zdolnościami aktorskimi. Stworzony scenariusz może okazać się jednak dużo bardziej pociągający niż prawdziwe życie…

W każdym kryje się po trochu dobrych i złych cech. Wszystko zależy od tego, co zacznie nas definiować.

Czasem decydujemy się, sięgnąć po kolejną książkę tego samego autora bądź autorki z nadzieją na odkrycie czegoś, co zachwyci nas. Czasem jednak rozczarowanie wywołane wcześniejszą lekturą jest zbyt duże, a powstała blokada, by sięgnąć ponownie, rośnie ku górze, będąc coraz trudniejszą to przeskoczenia. Tak właśnie czułam się sięgając po najnowszą książkę autorstwa Victorii Black “Niemoralny układ”, mimo wszystko zdecydowałam się dać kolejną szansę autorce. . Czy "Niemoralny układ" okaże się być lekturą, która przewyższy moje oczekiwania? 

Zacznijmy od kwestii, która już w pierwszej książce autorki rzuciła mi się w oczy, mianowicie ciekawy styl pisania, który mimo tego, że jest prosty i niewyróżniający się, ma w sobie coś, dzięki czemu mimochodem chcemy poznawać więcej i więcej. W odniesieniu do całości stanowi on zaś jeden z lepszych aspektów, dzięki któremu przychylnej patrzę na fabułę.

Skoro jesteśmy już przy niej, zostańmy tutaj na dłużej. Z pozytywnych aspektów , już po paru stronach widać zmianę w prowadzeniu fabuły, zdecydowanie jest ona na plus. Mimo połączenia wielu motywów jest to zrobione bardzo przemyślanie i nie pojawia się przepych.  Urzekło mnie to bardzo łatwo i przyjemnie zostało zbudowane napięcie między bohaterami, które towarzyszyły aż do samego końca. Kolejnym pozytywnym zaskoczeniem okazał się sposób poprowadzenia relacji między Vanessą a Tonym. Nie rozwija się ona ani od wrogów, ani od przyjaciół, a od nieznajomych i choć na rynku wydawniczym mamy do czyniena z wieloma takimi historiami, jest ich zdecydowanie za mało, dlatego cieszę się, że autorka postawiła przełamać ten schemat.

Co do samych bohaterów,  czytelnicy spotykają dwie wyraziste postaci - Vanessę i Tony'ego - których burzliwe losy stanowią serce romansu przepojonego emocjami i napięciem. Vanessa jest  odważna i niezależna. Tony, tajemniczy i przystojny, wciąga ją w wir uczuć, które prowadzą do niebezpiecznej gry między lojalnością a miłością. Ich wzajemne przyciąganie jest nie do odparcia, a ich relacja rozkwita w dramatycznych okolicznościach, testując granice poświęcenia i oddania. Vanessa i Tony to nie tylko bohaterowie, ale również symbol romantycznej walki o szczęście i spełnienie, które porusza serce czytelnika i pozostawia go w napięciu do samego końca.

Miłość jest jak cień człowieka - kiedy uciekasz, to cię goni: kiedy ją gonisz, ona ucieka.

To nie jest takie proste jak sobie wyobrażasz. Łatwiej jest zranić, zniszczyć, trudniej jest przepraszać, ale chyba jeszcze trudniej jest wybaczać.

Oszalałam. Mój umysł został całkowicie wyłączony, a te wszystkie czerwone flagi, które widziałam w jego obecności, nagle odeszły. Niebezpieczeństwo przestało istnieć, ostrzeżenia straciły jakiekolwiek znaczenie. Dlaczego?

Tytuł: I Promie you

Autor: Z.K. Marey

Data wydania: 09.06.2023

Wydawnictwo: Novae Res

Liczba stron: 280

Moja ocena: 8/10

Autor recenzji: Wiktoria Sroka

Co musi się stać by Cameron Lawrence, zrezygnował ze zdobycia kobiety? Bo na pewno nie zrezygnuje, gdy przy pierwszym spotkaniu dostanie od niej z liścia i jasno zostanie poinformowany, iż nie ma u niej szans.  To tylko zaostrzy jego chęć, by pokazać, iż może być wartym zaufania i zdobycia kobiety, na której po raz pierwszy zacznie mu w pełni zależeć. Jednak nie będzie to takie łatwe, jak może się wydawać. Gdyż jego ukochana, próbując złapać go w pułapkę, sama wpadnie w sidła uczuć. Jak potoczy się relacja między Cameronem a Scarlett? Co takie uknuje Scarlett?

O historii Scarlett i Camerona dowiedziałam się dzięki twitterowi i publikacjach autorki, które sprawiły, że całość zapowiadała się naprawdę obiecująco. Mimo iż miałam co do niej mieszane uczucia, starałam się podejść jak najbardziej neutralnie. Końcowo historia ta okazała się czymś, czego w tym momencie potrzebowałam, lekka, przyjemna i pełna humoru. Jednak nie była to miłość od pierwszych stron, gdyż sam początek nie za bardzo mnie zaciekawił, troszkę nudził i ciężko było mi się wciągnąć w akcję, jednak gdzieś po stu stronach znalazłam “to coś” i ciężko było mi się oderwać. Wiele razy płakałam ze śmiechu przez zachowanie bohaterów. Ich uczucia do siebie są oczywiste, lecz oni mają różowe okulary na nosie, co w niektórych momentach bywało bardzo komiczne.

Jak już jesteśmy przy bohaterach, to warto wspomnieć coś więcej o nich. Pewne jest to, że nie da się nie polubić, ich wykreowanie jest bardzo dobre, a to jacy są w połączeniu, stanowi coś cudownego. Scarlett jest duszą artystyczną, lubi malować, a głową ciągle buja w obłokach. Jest spokojna, ma wyznaczone cele, do których chce dążyć i przede wszystkim nie miesza się w intrygi, chyba że chodzi o pewnego aroganckiego, dupka… Cameron Lawrence ma przypiętą łatkę playboya, jest arogancki, ale i bardzo charyzmatyczny. Może zabrzmieć to dziwnie, jednak sprawia wrażenie, mężczyzny, który kobiety traktuje jako zdobycze, a ich złamane serca jako trofea, chyba że na jego drodze stanie ta jedyna, wtedy staje się zawzięty, by pokazać jej, że zasługuje na nią. 

Jeśli chodzi o postacie drugoplanowe, muszę przyznać, że czasem gubiłam się, kto jest kim, lecz świetnie się bawiłam, próbując rozróżnić ich. Coś, co najbardziej mnie urzekło to relacja między bohaterami, która jest zdecydowanie jedną z lepszych, jaką można zbudować w grupie przyjaciół. To jakim oparciem są dla siebie, jak troszczą się i próbują, rozumieć nawzajem jest bardzo urocze. 

Podsumowując, uważam “I promise you” autorstwa Z.K.Marey za historię, po którą warto sięgnąć, nie tylko ze względu na dawkę humoru, jaką dostarcza, ale i bohaterów, którzy są cudownie wykreowani i stanowią wiele różnych charakterów. Zdecydowanie autorce należy się również pochwała za bohaterów drugoplanowych, którzy są dopracowani, a ich życie jest na tyle ciekawe, że z chęcią poznałabym ich historie w osobnych książkach. 

Wydawnictwu Novae Res dziękuję za egzemplarz do recenzji, autorce życzę wielu sukcesów a was czytelników zapraszam po więcej książkowych doznań na naszego Instagrama tzczytelnika.

 Kłamstwa przybierają różną postać. Począwszy od niewinnego utajenia niektórych informacji, do wymyślenia zupełnie innej rzeczywistości, nie ma kłamstw dobrych. Niewinne kłamstewka może tylko na chwilę koją nerwy i dają fałszywą nadzieję, ale co dalej? Sprawy się komplikują — brniemy w to i brniemy, aż z czasem nawet nie wiemy, w co brnęliśmy. Niekiedy po prostu lepiej wyznać najszczerszą prawdę. Po co oszukiwać wszechświat, samych siebie i tych wokół? I tak świat jest na tyle okropny i pozbawiony uczuć, że wszystko prędzej czy później wyjdzie na jaw. Lepiej od razu uporać się z cierpieniem niż zwlekać z tym na ostatnią chwilę, by potem przekonać się, jak bardzo byliśmy naiwni. Wiktoria Piotrkowska w swojej debiutanckiej powieści pod tytułem „W blasku cieni”, pokazuje, dlaczego nie warto kłamać i jak bardzo niewinne, drobne kłamstewka mogą zmienić czyjeś życie i pozbawić je szczęścia.